Het leed wat ‘seksueel actieve puber’ heet

redenenvoorseksVrolijk om elkaar heen dansend stonden ze daar. Enthousiast alsof ze net een trofee hadden behaald. “Zullen we het haar vertellen” “Nee, joh, nee!” “Waarom niet, kom op?!” Met een smile van oor tot oor laten ze me duidelijk merken een geheim te hebben. Natuurlijk hap ik. “Nou, vertel, wat is er aan de hand?” “Nee, het gaat over X, het is veel te erg om te vertellen!” Het wordt gezegd met een overdreven stuiterende glimlach. Nietsvermoedend zeg  ik ze nogmaals  “Kom op nou, wat mag ik niet weten?” “Nou, als we allemaal 1 zin vertellen, ik ga het niet alleen zeggen…” De 15jarige 3de klasser wipt van het ene been op het andere terwijl hij zijn klasgenoten opjut om samen hun geheim te verklappen.

En dan komt er een verhaal wat me met m’n oren doet klapperen. Slechts  één keer eerder in 12 jaar onderwijs was ik zo van m’n stuk… Destijds was het omdat een 16 jarige dame huppelend m’n lokaal betrad met de enthousiaste mededeling: “Juf, Juf, ik ben dit weekend ontmaagd op de toiletten van Sixflax.” Slik. Daar sta je dan als docent. Al je goed fatsoen, al je normen en waarden, je complete voorbeeldfunctie wordt á la minuut zwaar op de proef gesteld.  “Oh … zo … Euh, tja, wat vond je ervan?” “Helemaal geweldig juf! Ben zo happy!” “Euh, tja, nou, fijn voor je.”

Nee, ik geef dan geen moralistische preek. Nee, ik wijs dan niet op voorbehoedsmiddelen op eigenwaarde of het belang van liefde. Dat zou geen enkel nut hebben.  Liever hou ik de deur van vertrouwen open voor als er iets ergs is …

 

Wat de heertjes me deze week te vertellen hadden was een ware test voor wat betreft mijn psychologisch inzicht,  mijn  reactievermogen en mijn vermogen om zowel empathisch als tactvol als onderwijzend en terechtwijzend te reageren in één. Zucht. A la minute was ik zomaar middenin een mijnenveld beland.

Waar het over ging? Ik zal u de details besparen maar de één had met een grietje gezoend, haar laten vallen, leerling X had haar opgeraapt en ze hadden ergens op een bed van alles uitgevreten…Weer een andere dame had ‘geslikt’ – dat wilden alle meiden toch? En ow ja, leerling X had in de whappgroep van de heren ondoordacht de details van zijn en haar uitvreterij gedeeld. De knullen waren veranderd in hormonaal gefrustreerde haantjes, pikkend op die ene kip…

Even een waas voor m’n ogen. In mijn achterhoofd alarmbellen voor wat betreft de kwetsbaarheid van de dames in kwestie. Voor mij de schaamteloos klikkende pubers. “Waarom vertel je mij dit? Sowieso, dit vertel je toch niet aan een leraar?” “Ja, maar u bent anders. “ “Hoe gaat het nu met meisje Y? Hebben jullie wel door hoe kwetsbaar meiden zijn?” “Ja maar meiden willen dat! Ze willen gewoon slikken” *handgebaar*   … “Sorry hoor, maar weet je hoe dit voor meiden is? Heb je enig idee?” Geen antwoord. “Nou, wanneer je ’s avonds weer bezig bent, hé, vang je kwakje dan eens in een kopje op en slik het zelf door!” –Verbijstering daalt neer – “En dan moet je weten dat je nog niet de smaak van een ongewassen piemel proeft die overdag diverse keren naar wc is geweest  en waarvan de druppels nog tussen het vel plakken.”  – Blikken van afgrijzen –   …

 

Ze zijn 14 en 15 maar seksueel meer dan actief. Ik voel me oud. Toen ik in 6 VWO zat, in een klas met ruim 20 dames en 2 heren, waren er maar 2 dames met ‘het’ bezig … de rest vond dat een schande.  Wat is de tijd veranderd. Ze proberen alles uit, ouders hebben geen idee waar hun kinderen mee bezig zijn. En dat zijn het: kinderen. Kinderen met onvolwassen gedachten, hun sociaal-emotionele ontwikkeling nog verre van voltooid, hun vermogen tot doordacht handelen stuiterend als een ongeleid projectiel tussen de gierende hormonen.

 

En we moeten het allemaal maar normaal vinden … ??

 

 

 

 

Noot: Er volgden uiteraard meer (individuele) gesprekken, er is meer gezegd en gehoord dan hierboven geschreven en ook de meiden ontvingen de nodige zorg.  Vanwege privacy is eea inhoudelijk aangepast.

Bron Foto

de gebakken lucht van social media

cakes-are-like-facebookSocial media … dé manier om je imago te controleren schreef ik een poosje geleden. Vandaag vergelijk ik de hele linktwitbookhandel met gebakken lucht. En nee, gebakken lucht is niet per definitie verkeerd! Een juiste dosis lucht doet de smaak van de inhoud alleen maar recht.

Een lesje over het belang van lucht voor je smaakpapillen:  om wijn goed te proeven moet je tijdens het drinken lucht happen (slurpen heet dat in minder beschaafde termen)  –  frisdrank zonder prik smaakt smerig en mierenzoet omdat juist die bubbels de overige smaken extra aandacht geven  –  een luchtige cake is lekkerder dan hetzelfde deeg wat zich klef liet afbakken. Waarom? Omdat lucht letterlijk ruimte creeëert zodat de smaak zich tijdens het eten kan ontplooien. En dus vergelijk ik vandaag social media met gebakken lucht.

Relaties zijn voor iedereen belangrijk. Al was het maar om het oer-evolutionair-gevoel dat je kwetsbaarder bent in je uppie dan in een groep. Iedereen wil bij een ander of anderen horen. Helaas is het in onze tijd, met alles wat we willen en vinden moeten kunnen, niet zo voor de hand liggend dat we tijd investeren in hechte relaties. We staan op om te werken, of om naar school te gaan (zodat we later goed kunnen werken) en om ons luxe leefwereldje te onderhouden. Wanneer we na een dag vermoeid thuis komen willen we zoveel mogelijk tijd aan onszelf spenderen.

Omdat we eigenlijk het liefst voor de tv neerploffen om ons hoofd leeg te maken (lees: te vullen met onzin) bieden media als twitter en facebook te uitkomst. Onzinberichten als ‘Wat eten wij vandaag’ maken de zware werkdag weer een slagje luchtiger. De smaak van alle dag valt door deze hoeveelheid lucht ineens een stuk beter. En dat is het echt. Het zijn juist deze kleine luchtige boodschapjes die het leven van alle dag zo heerlijk maken. Wanneer we in het weekend of op andere vrije momente dan écht connecten met onze vrienden zijn het deze boodschapjes die maken dat we elkaar écht zien staan. Wanneer iemand in huilen uitbarst bén je er. Letterlijk. En later in de week bén je er in elk luchtige flauwekul verhaal wat je op je status post. Je ziet elkaar in vreugde en verdriet. Letterlijk. En wanneer de tijd het éven laat, vult de social media de kleine gaatjes op. Social media is de lucht die de smaak van real life relaties extra doet uitkomen.

En dan is er die maar … Een luchtige cake smaakt lekkerder dan een kleffe hap halfbakken deeg… maar een hap gebakken lucht … smaakt alleen naar lucht. Naar niets. Wanneer je avond aan avond, weekend na weekend, leeg op je bank ploft en je leven bestaat uit het zo vaak mogelijk je social media checken … of wanneer je echte contactmomenten bestaan uit het praten óver dat wat zich op social media afspeelt … of wanneer je je in real life met je vrienden connect en ondertussen met je mobiel in de weer bent om online ook nog sociaal te doen … dan bestaat je sociale leven uit 1 grote hap gebakken lucht.

Wanneer heb jij voor het laatst je mobiel de hele dag in je tas laten zitten terwijl je met vrienden of familie aan het kletsen was?  Hoe vaak check jij je social media per dag? Wanneer je ergens een wachtkamer binnenloopt: hoeveel mensen zijn bezig met hun telefoon en hoe snel neem ook jij je mobiel uit je zak in plaats van even écht sociaal te doen… Het leven luchtig en smaakvol houden kan ook zonder social media, het enige wat je moet doen is connecten in real life. Maarja, relaties kosten tijd, en tijd is geld… en geld spenderen we liever aan onszelf dan aan de willekeur van mensen om ons heen … toch?