Tiktok – the sequel

(NL : scroll naar beneden voor vertaling)

Ok I recently wrote a blog about TikTok… told that I considered to give up my account… but than the Tiktok-virus got to me. Bad. And to be honest: I know I make a complete fool out of myself. And I’m probably laughing the most myself when I see my alter-ego being stupid again. Probably will regret posting this in the future. But in an insane way it’s keeping me sane 🥳

With all that is going on in this world… the strange circumstances we live in. The crazy ordeals we have to face…. it’s easier to go with the flow, be equally as crazy… not taking everything too serious – especially yourself… well it’s keeping things ‘light’.

Ok – nog niet zo lang geleden schreef ik nog een blog over TikTok en dat ik het niet snapte en mn account waarschijnlijk zou opzeggen. Maar toen gebeurde het… De lockdown + Tiktokvirus namen het over.

En ik weet dat ik er waarschijnlijk nog het meest om lach…. en dat ik er in de toekomst mogelijk spijt van krijg dat ik dit ooit postte … maar op een rare en onbegrijpelijke manier doet het me de gekte in de wereld een beetje begrijpen. Neem het leven en vooral jezelf met een korrel zout. Dat houdt het luchtig. Vooral in deze rare tijden. Raar.

Blessed teacher I am

(Scroll down for English)

Buitenles- slecht weer bestaat niet

Het online lesgeven went. Ik ben een gezegend docent met al die leuke leerlingen. Maar na de zoveelste dag en het zoveelste uur lesgeven met 3 schermen tegelijk krijg ik toch nog vierkante ogen en een houten achterwerk.
En dan werk ik nog maar parttime. Hoe moet dit voor mijn stuudjes zijn?

Het is de wereld op zijn kop. Dus zet ik ook mijn werkvormen voor tijdens de les maar even op de kop. Aankomende week krijgen mijn brugpiepers een opdracht die alleen buiten kan uitgevoerd worden. Wees gerust; volledig gekoppeld aan de lesstof en absoluut Corona-proof.

Even twijfel ik ‘Wat als het slecht weer is?’ Maar in m’n achterhoofd hoor ik mijn marine-zoons in koor: ‘Er is geen slecht weer, alleen slechte kleding.’
Dus zet ik door… zet deze spreuk er nog even bij op het blad.

Wanneer ik klaar ben en even naar buiten kijk zie ik de sneeuwvlokken dwarrelen. Het is bitterkoud. Maar op het pleintje tegenover ons huis is het een drukte van jewelste. Sneeuwballengevecht. En tussen al die kleintjes zie ik een groep tweedeklassers staan. Heerlijk.

En dan zien ze me kijken… even laten ze de ballen voor wat het is en lachen ze me zwaaiend toe. Eventjes bestaat Corona niet.

Ik glimlach en zwaai terug. Wat ben ik toch een gezegend docent.

(Niets missen? Volg me op Insta, FB of LinkedIn : @ saralindenhols)

What a week it was. I must say – I’m getting used to teach online. And I know myself a blessed teacher with so many awesome students! How lucky I am!

But after a few days and even after a few hours … working with 3 screens … my eyes turn square and my behind feels numb.

And I’m not even working fulltime… my poor students… this must be awful to them. Locked inside behind a screen.

The world today feels upside down. So I must turn my way of teaching upside down too. So for the upcoming week my junior high students have to go outside during my lesson. Rest assured: the assignment is corona proof + totally related to the course.

A brief moment I doubt. ‘What if the weather is bad?’ But then – in the back of my mind I hear my navy boys say ‘No such thing as bad weather, only bad clothing.” So I add this quote as a friendly reminder to the assignment before I upload it.

When I’m done I take a peek outside… it’s snowing. And in front of our house a bunch of kids are playing and throwing snowballs. Among them I see several of my students.

This is awesome. I love to see them this happy… playing around. For a moment there is no Corona.

Then they see me watching. For a brief moment they stop playing … with big smiles they wave at me.

I smile and wave back. Yes… what a blessed teacher I am.

Follow me on Instagram, Facebook or linkedIn! (@saralindenhols)

Online lockdown

Kom op, dit kan jij. Dit doe jij ‘even’. Met 18 jaar aan ervaring in je zak moet je dit ook wel kunnen. Je kan goed lesgeven, hebt een leuke band met de leerlingen… dit kan jij!

De eerste lockdown ging compleet aan mij voorbij. Ik was te ziek om er ook maar iets van mee te krijgen.

Dus deze tweede lockdown is mijn eerste. Ik heb intussen al wel maandenlang kunnen oefenen met het real life lesgeven terwijl je tegelijk ook online bent. Maar compleet online lesgeven had ik nog nooit gedaan.

Maar voor alles is een eerste keer, en je bent nooit te oud om te leren, dus ik dacht ‘dat fix ik even’.

Misschien was ik een tikkeltje naïef.

Een tikkeltje maar.

Ik heb deze week maar 43 keer gezegd ‘Ik zie je niet, graag je camera omlaag, oh kijk, nu jij verschijnt wordt mijn scherm ineens zoveel mooier.”

Ik heb me maar liefst 14x belachelijk gemaakt door openlijk toe te geven dat ik vierkante ogen kreeg en een houten kont, om vervolgens de les te beginnen met wat gymoefeningen. Gymoefeningen: samen de kabouter Plop dans doen. Niet educatief, wel effectief en de (meeste) brugpiepers vonden het hilarisch.

Ik heb me bij tenminste 2 lessen niet geërgerd aan de gebruiksonvriendelijkheid van Teams. Maar heb inmiddels LessonUp ontdekt. Dus ook ik leer weer nieuwe dingen.

Ik leer nu ook dat online lesgeven een lading administratie met zich meeneemt. Want leerlingen mailen nu niet alleen hun vragen, ze sturen ook berichtjes via Magister en hebben de privéchat van Teams ontdekt. En hoezeer je ook herhaalt dat het werk via de elo moet worden ingeleverd: ik blijf het ontvangen via alle 3 de eerder genoemde mediums. Alles behalve via de elo. Maar ach… zo leer ik multitasken. En puzzelen.

Oh ja, en ik heb er maar 1 leerling uitgestuurd deze week. Ja, digitaal wel te verstaan. En met ruim 350 leerlingen op mijn lijstje vind ik dat een hele prestatie. Want – in my defense- leerlingen kunnen ook online klieren. En ook al stuur ik in real life haast nooit een leerling de klas uit: na herhaaldelijk waarschuwen werd mijn lontje danig aangestoken door vage Arabische teksten in de chat, terwijl ik nog zo had gezegd de chat niet te gebruiken. Vervolgens, toen ik er wat van wilde zeggen, werd ik ook nog eens herhaaldelijk gemute.

Dus voor alles is een eerste keer en hup; weg was meneer.

En dan komt er ineens een privéberichtje via de chat… “Mevrouw, u deed het goed hoor.”

“Come on, you can do this. It will be a piece of cake”.

With 18 years of experience, you should be able to do this too. You are a good teach’ … you can do this! ”

The first lockdown completely passed me by. I was too sick to notice how it affected teachers.

So this second lockdown is my first. I have been able to practice for months with real life teaching while also teaching online simultaneously. But I had never experienced the ‘completely online teaching’ thing.

But there is a first time for everything, and you are never too old to learn, so I thought “I’ll fix that.”

Maybe I was a bit naive.

Just a tad.

Only 43 times this week I said “I don’t see your face, please lower your camera, oh look now that you appear, my screen suddenly becomes so much more beautiful.”

Only 14 times I completely made a fool out of myself by openly admitting that I got square eyes and a wooden butt, and then started the class with some gym exercises. Gym exercises = do the gnome Plop dance. Not educational, but effective and most of my junior high student thought it was hilarious.

In at least 2 lessons I wasn’t annoyed by the user-unfriendliness of the online program Teams (we are obligated to use this one). But I discovered LessonUp – gonna do it my way … So I also learn new things.

I am now also learning that online teaching involves a lot of administration. A lot! Because now students not only email their questions, they also send messages via Magister and have discovered Teams’ private chat. And no matter how often I repeat that the work must be submitted via the ELO: I continue to receive it via all 3 of the aforementioned mediums. Everything except via the ELO. But hey … that’s how I learn to multitask. I guess.

Oh yes, and I only told 1 student to hit the road. Yes, digitally that is. And with over 350 students on my list, I think that’s quite an achievement. Because – in my defense – students can also annoy online and this one made annoying an Olympic sport! And even though -in real life- I hardly ever send a student out: after repeated warnings, my fuse was seriously lit by vague Arabic texts in the chat, while I had said not to use the chat. Then, when I wanted to say something about it, I was also repeatedly muted.

So there is a first time for everything and so… my way or the highway. Highway is was.

This week was ‘interesting’ at the least. I am exhausted.

But then suddenly a private message comes through the chat … “Madam, you did well.”

TikTok Madness

(For English scroll down!)

Na een jaar van ziekte en afwezigheid kwam ik in september terug op het werk en werkelijk 98% van de brugpiepers zat ineens actief op TikTok.  En waar ik dacht dat het met de leergangen daarna wel zou meevallen: ook daar heeft het grootste gedeelte van de leerlingen wel een account al maken ze dan wel met de jaren steeds minder zelf ook filmpjes… vooral het kijken en scrollen doen ze allemaal.

Na flink aandringen van mijn bruggers maakte ik een account aan om te ontdekken wat het nou is wat leerlingen er zo in aanspreekt. Ik wilde het weten. Natuurlijk moest ik dan ook dingen posten … ondergaan wat zij ondergaan… Alles behalve dansen. Dat laatste doe ik echt niet.  

Maar als ik kijk naar wat ze zelf posten … wat er verder te zien valt … TikTok is werkelijk waar dé vergaarbak voor alle inhoudsloze content. Het moet vooral kort, grappig en flitsend zijn. Alles is erop gericht dat je vooral niet stopt met kijken.

Het lijkt in de eerste instantie heel onschuldig.  Want wat maken die paar dansjes nou uit?  Maar ik ben er nog niet over uit of het werkelijk zo onschuldig is. Het draait allemaal om gezien worden. Het draait om ‘zenden’ en ‘jezelf presenteren’.  De ander echt ‘zien’ om wie hij is, is er totaal niet bij.  Als je daarbij optelt hoeveel tijd ze eraan besteden … en hoe verslavingsgevoelig het is…  Ik vraag me daarnaast af of de jongste doelgroep van dit medium door heeft hoeveel privacy ze weggeven…  filmpjes op de wc of in de badkamer zijn niet ongewoon. (Ook ik maakte een badfilmpje – werkelijk)

Het hele algoritme van TikTok is me een compleet raadsel. De baggerzooi van 1,5 minuut kijken naar hoe ik vlees braad heeft in een mum van tijd dertigduizend views. Iets ‘grappigs’ met wat meer inhoud moet het stellen met een paar honderd views … Ik snap het totaal niet. Gelukkig reageerden mijn leerlingen in ieder geval laaiend enthousiast op mijn gekke typetje.

Iemand zei een keer tegen me dat kinderen vooral een ander social medium zoeken dan dat waar hun ouders op zitten. Maar dat is echt te simplistisch gedacht.  Jongelui weten donders goed hoe ze een tweede ‘geheim’ account kunnen aanmaken…  dus hun ouders zal ze een worst wezen.

Ik heb eerder het vermoeden dat de verschillende sociale media heel erg inspelen op de kwetsbaarheid van verschillende doelgroepen. De doelgroep van TikTok is mij nu wel duidelijk. Jonge pubers vallen onder andere in die categorie…  Kinderen en pubers willen zich gezien weten.  Ze hebben een diep innerlijk verlangen van ergens bij horen, geliefd en gewaardeerd worden om wie ze zijn.  Dat is nodig voor een gezonde sociaal emotionele ontwikkeling. Het moet niet zo zijn dat ze opgroeien met de gedachte dat meer views en likes die broodnodige liefde en waardering (deels) vervangen.  En ik ben bang dat sociale media dat meer doet dan we vermoeden.

Ik weet het dus nog niet met dat TikTok.  Ik kijk het nog even aan maar vermoed dat ik mijn account binnenkort vaarwel zeg. Al levert het telkens wel leuke binnenkomers in de klas.

After a year of illness and absence, I came back to work in September and actually 98% of my students in junior high became active on TikTok.

After a lot of insistence from my students, I created an account to discover what it is that appeals. I wanted to know. Of course I had to post things … undergo what they undergo … Ok, I created stupid stuff… but also educational content … Anything but dancing. I really don’t do that.

But when I look at what they post themselves… what else is there to see… TikTok is truly the repository for all contentless stuff. Above all, what you post should be short, funny and flashy. Everything is aimed at ensuring that you do not stop looking.

It seems very harmless at first. Because what difference do those few dances make? But I am not sure yet whether it is really that innocent. It’s all about being seen. It’s about “sending” and “presenting yourself”. Really “seeing” the other person for who he is, is not there at all. If you add to it the amount of time they spend on it… and how addictive it is… I also wonder whether the youngest target group of this medium realizes how much privacy they give away… videos in the toilet or in the bathroom are not uncommon – at all! Why? (Ok, I also created a film in bath … dressed that is … )

The entire TikTok algorithm is a complete mystery to me. Content I had been thinking about so it would have some kind of content – and are funny to my aging eyes- only score a few hundred to a few thousand views. And the 1.5 minute crap of looking at how I roast meat in no time thirty thousand views. I don’t understand at all. I age. No I really don’t think so.  There are a lot of people on TikTok that are much older than me … they seem to like it … and kill it … I was surprised how many elementary school teachers or on it … Fortunately, my students responded enthusiastically to my crazy character.

Someone once said to me that children mainly look for different social media than the one their parents use. But that is really too simplistic. Young people know very well how to create a second “secret” account … I rather suspect that the various social media are very responsive to the vulnerability of different target groups. And Social Media want to sell… the ‘users’  are the product. TikTok hopped on the bandwagon in their way of reaching youngsters.  Making them a product.

 Children and adolescents want to be seen. They have a deep inner desire to belong, to be loved and appreciated for who they are. This is necessary for healthy social emotional development. It shouldn’t be that they grow up thinking that more views and likes (partly) replace that much-needed love and appreciation. And I’m afraid TikTok is doing that more than we suspect.

So my TikTok account: I don’t know if I should keep it. Although it provides funny conversation starters in my lessons.

Ker -ST- mis

(No English – this poem can’t be translated very well 😅)

Ik bezie de wereld vanuit mijn bubble, gevaren sluit ik buiten.

In alle kwetsbaarheid waan ik me veilig als de wereld lijkt te sluiten.

De wereld aan onze voeten is nooit eerder zo onbereikbaar geweest.

En ook al doen we het ‘samen’ ; eenzaamheid viert feest.

Maar wat als nou die bubble, dat alleen zijn, ons tot zegen keert?

Dat het gebrek aan toeters, bellen, en vreterij, ons iets heel belangrijks leert?

Wat als we de st van stilte weer centraal stellen in dit festijn?

Dat we de freaking kermis weer echt kerstmis laten zijn?

Het Kind hoort op de eerste plaats, dat lijken we soms smakelijk te vergeten.

Zijn komst staat centraal – dát is hetgeen we moeten weten.

In het midden van ieders bubble,

daar vindt men hét kind.

En dat is het grootste geschenk… mits je Hem vindt.

Meer creativiteit vind je op mijn instagram of facebook.

Maria – Biblejournaling Advent

Allen die het hoorden, stonden verbaasd over wat de herders tegen hen zeiden, maar Maria bewaarde al deze woorden in haar hart en bleef erover nadenken. (Lukas 2:18-19)

We lezen er zo gemakkelijk overheen … Maria bewaarde het gezegde in haar hart.

Wanneer wij vandaag denken aan iets in je hart bewaren denken we al snel aan een bepaalde emotie. Iets met hart en ziel doen bijvoorbeeld linken we aan passie of gedrevenheid.  Maar in de tijd van Jezus had ‘hart’ een veel bredere connotatie. Omdat ze in die tijd nog geen uitgebreide anatomische kennis hadden, wist men niet dat je het verstandelijk overdenken met je brein deed.  Voor hen was het het hart de plek waar begrip ontstond, het orgaan waarmee je verbanden legde. Je hart gebruikte je om te onderscheiden wat waar en niet waar was. Wijsheid kwam voort uit je hart, net zozeer als emotie. 

Met deze kennis in je achterhoofd lees ik deze verzen toch iets anders.  Waar de herders met grote verhalen de anderen verwonderden en met emotie overlaadden, laat Maria zich niet leiden door de waan van de dag. Wat lang niet alle omstanders hebben geweten of geloofd is dat ze maanden ervoor al een engel had gesproken … en dat haar verloofde Jozef in zijn droom ook door een engel was aangesproken.  En dan moeten ze die helse reis naar Bethlehem maken – in haar toestand.  Maria kende hoogstwaarschijnlijk de geschriften; de voorspellingen rondom de Messias die van generatie op generatie waren doorgegeven…  In haar hoofd maakte ze de optelsom. 

Het griekse woord voor nadenken kan zich ook vertalen in ‘op een rijtje zetten’.

Middenin de hectiek nam Maria de tijd om in het moment te blijven. Om niet toe te staan dat de emoties de overhand namen.

Niet veel later spreekt Simeon een profetie over haar uit. Hij waarschuwt haar dat het niet altijd even makkelijk zal worden. Dat het voor haar zal voelen alsof ze doorboord wordt door een zwaard.  … En even later lezen we weer dat ze de woorden in haar hart bewaart. (Lukas 2:35)   Weer wikt en weegt ze alles verstandelijk af.   

Wat een wijsheid.

Maria was de enige – voor zover we dat weten – die zowel bij de geboorte als bij het sterven van Jezus aanwezig was. Ze leefde jaren als vluchteling met haar kleintje in een ander land, heeft meegemaakt dat de samenleving opstond tegen haar zoon. Dat hij bespot werd, moest vluchten, dat hij bedrogen, gegeseld en gefolterd werd.  Misschien was het maar goed dat ze al van in het begin de gewoonte had om zich niet louter door emotie te laten leiden, maar alles in het kader van God’s beloften te plaatsen.

Maria leert ons het belang van in het moment blijven. Van je niet te laten leiden door de waan van de dag.  Ze leert ons de noodzaak van feiten van emoties te onderscheiden. Ze laat ons zien dat we alles wat om ons heen gebeurt, moet afgezet worden in het eeuwigheidsperspectief van God’s plan.

Maria – niet een vrouw waarmee ik had willen ruilen, wel een vrouw om veel van te leren.

Hoe blijf jij in het moment in deze hectische tijd?

(Meer biblejournaling op mijn instagram of facebook)

Winnaarsmentaliteit

Het kan je bijna niet ontgaan zijn… op social media loop ik haast te spammen (of mag de ‘haast’ er al vanaf 🤪?)

Ik doe mee met de #raamslingersjabloon wedstrijd van Edding … en de prijs is 449€ shoptegoed bij Handletteringdoenwezo.nl

449! Daar kan je veel pennetjes en papier en kwalitatief goede markers van kopen!!

Dus ik deed mee met een eigen ontwerp voor een ‘raamslinger’ – maar ik kon het niet laten; ik heb ook een heleboel enthousiaste en zeer creatieve leerlingen… geheel tegen mijn eigen winkansen in heb ik hun gestimuleerd mee te doen. Maar wat is het gaaf om ze enthousiast te zien worden over hun eigen kunsten en die van klasgenootjes! Wat dat betreft had ik al gewonnen!

Maar nu komt het. In de eerste ronde ging het om zoveel mogelijk likes … en de eerste 5 mochten door naar de 2de ronde… ik zit bij de eerste 5! Maar nog meer: 1 van mijn leerlingen ook!

En nu ben ik in strijd met mezelf. Want ik wil heel graag winnen! Om mijn leerlingen te stimuleren mee te doen beloofde ik dat – als ik zou winnen- ik een flink deel van het bedrag uitgeef aan spulletjes voor hen… Maar ik gun de prijs van 449 ook volledig aan die ene leerling! Hoe leuk is het als je op die leeftijd al zo een prijs in de wacht sleept? Cool toch!

Werkelijk als hij wint; dan heb ik ook gewonnen. Tenminste, zo voelt dat.

En als ik win is hij uiteraard 1 van de leerlingen waar ik mn prijs graag mee deel…

Maar nu jij: jij kan ons helpen winnen. Want in deze tweede ronde gaat het erom dat onze ontwerpen zoveel mogelijk (gratis) gedownload worden.

Dus wil ik liefjes vragen: wil je aub mijn en / of zijn ontwerp downloaden (openen is niet genoeg, het gaat om downloads per individueel ip-adres) Op de foto hieronder zie je hoe je dat doet. Ik voeg de link naar de sjablonen eronder alvast bij… mijn sjabloon zie je er al in staan. Die van Tim – super urban en modern – kan je niet missen; zijn ontwerp is Zó anders dan de rest: en dat bewijst des te meer zijn creatieve mindset.

Je kan beide ontwerpen downloaden of 1 van beide. Maar we zouden het fijn vinden als je 1 van ons aan de winst helpt 🤪

De link naar de sjablonen: (helemaal naar beneden scrollen voor die van Tim en mij) : http://www.edding.com/nl-nl/raamtekenweken/sjablonen/

En weet je wat zo leuk is: ik gun het mijn leerling minstens zoveel als dat ik het mezelf gun. En ik weet dat hij het mij net zo goed gunt… en dat is echte winnaarsmentaliteit.

Voice decapitated

(scroll down for English translation)

Ik snap het gewoon niet …  zit Beatrice de graaf – terreurdeskundige- als tafelgast bij Op1 … gaan ze het hebben over de terreur van Corona. Werkelijk? Gebeurt dit echt?

Ze (Beatrice) noemt nog dat de échte terreur zich vandaag nog in Parijs afspeelde maar de presentatoren (Hugo Logtenberg en Sophie Hilbrand) gaan er dwars overheen en slepen de aandacht weer naar Corona en naar onze koning die – ondanks corona- op vakantie ging.  

Ik snap het niet. En geloof me, ik druk me nu heel, heel, voorzichtig uit. Is Corona nu werkelijk het enige nieuws wat noemenswaardig is? Dierbare media: waar zijn jullie mee bezig?

Jullie onthoofden jezelf. Jullie beroven jezelf van je stem door deze belachelijke autofocus op Corona.

Er is een leraar vermoord! In het hartje van Parijs. De keel doorgesneden en volgens sommige bronnen van het hoofd ontdaan. En dat omdat hij – in het kader van vrijheid van meningsuiting- spotprenten van Mohammed liet zien. Als lerares ben ik diep geschokt. Dit had mij kunnen overkomen. Want ook ik bespreek vrijheid van meningsuiting en ook ik durf in mijn lessen te confronteren. Je helpt leerlingen niet verder door het ze altijd even gemakkelijk te maken. Je leert ze niet nadenken door ze nooit te confronteren … en al helemaal niet wanneer je als docent moet gaan rekening houden met eventuele geradicaliseerde ouders.

Voor wie denkt: ‘Je woont in NL en werkt op een tamelijk witte school … ‘  denk nog een keer na. Hoe lang voor de terreur zich onaangekondigd op onze stoep bevindt?  Ik heb al meegemaakt (jaren geleden) dat ik een leerling eruit stuurde en dat nog hetzelfde lesuur de moeder witheet en in verbaal zeer agressieve staat aan de deur van mijn klaslokaal stond.  En het was in datzelfde jaar (al meer dan 10 jaar geleden) dat een leerling in de gang een pistool trok… dat de politie elke week in school haar rondje deed… Wie denkt dat het hier niet kan gebeuren is volgens mij blind.

Al wat jaren geleden had ik in klas 3 een lessenreeks over manipulatie versus vrijheid van meningsuiting. Vooraf goed doordacht, wetende dat het lastig kon worden, had ik er een paar zeer unfaire en manipulatieve acties van mezelf in verweven. Want het is 1 ding om te weten wat manipulatie is. Maar het is iets heel anders om te voelen wat het met je doet als je er het slachtoffer van bent.  En om tot werkelijk begrip te komen is het soms van belang het verstand met het gevoel te bereiken, zeker voor sommige leerlingen.

Enkele leerlingen werden witheet en waren in alle staten. Enkelen stapten verontwaardigd naar de teamleider … Maar toen ik ze een kijkje in de spiegel gaf en het uitlegde werden ze heel stil.  Eén leerling zei “Dit lijkt the- fucking- Wave wel” (film).  Jaren later hadden ze het er nog over. Over hoe het voelde, wat het met ze had gedaan … en hoeveel ze ervan hadden geleerd.

Had ik toen rekening gehouden met eventueel radicaliserende ouders, of ouders die witheet en agressief aan mijn lokaaldeur zouden staan .. dan had ik die les nooit gegeven. Dan hadden de betreffende leerlingen die les nooit gevoeld.

Een docent wordt vermoord omdat hij ons grondrecht “vrijheid van meningsuiting” bespreekbaar maakt. En wat doet de media … ze hebben het over de koning die op vakantie gaat.

Ik snap het niet. Jij?

(Cartoon van mijn hand – zie mijn Instagram voor meer -corona- cartoons)

I just don’t get it… Beatrice de graaf – Dutch terrorist expert- sits as a table guest at the talkshow Op1… they’re going to talk about the terror of Corona. Really? Is this really happening?

She (Beatrice) mentions that the real terror took place in Paris today, but the talkshow hosts (Hugo Logtenberg and Sophie Hilbrand) ignore her statement and draw the attention to Corona and to our king who – despite corona – went on holiday.

I- do-not-get-it. And believe me, I’m expressing myself very carefully now. Is Corona really the only news that’s worth mentioning? Is it all we can talk about? Dear media: what are you doing?

Media: You are beheading yourselves. You are depriving yourselves of your voice by this ridiculous autofocus on Corona.

A teacher has been murdered! In the heart of Paris. Cut the throat and, according to some sources, decapitated. And that because – in the context of freedom of speech – he talked and showed the cartoons of Mohammed. As a teacher I am deeply shocked. This could have happened to me. I also discuss freedom of speech and I also dare to confront in my lessons. You don’t help students by always making it easy on them. You don’t teach them to by never confronting them… and certainly not when you, as a teacher, have to take into account what any radicalized parents could think of you.

For those who think: “You live in the Netherlands and work at a fairly white school …” Think again. How long before the terror hits our doorstep unannounced? I have already experienced (years ago) that told a bad behaving student to leave class and that the mother – before the lesson ended- arrived at my door in a very verbally aggressive state. And it was in that same year (over 10 years ago) that a student in the pulled a gun … that the police came to school every single week … Whoever thinks it cannot happen in the Netherlands or wherever, is blind,  in my humble opinion.

Several years ago I had a series of lessons on manipulation versus freedom of speech. I thought it through, knew it could get tricky.  I had woven some very unfair and manipulative actions of my own into the lessons. Because it is one thing to know what manipulation is. But it is quite another to feel what it does to you when you are a victim of it. And in order to achieve real understanding it sometimes is important to reach the mind with the feeling, especially for some students.

Some students got angry and almost exploded… Some of them stepped indignantly to my boss… But when I gave them a look in the mirror and explained what happened, what I wanted them to learn, they got very quiet. One student said “This looks like the-fucking-Wave (film).” Years later they still talked about those lessons. About how it felt, what it did to them … and how much they learned from it.

If I had taken into account that I would offend any radicalizing parents, or parents who would come screeming at my door .. I would never have taught them that lesson. Those students would never have felt that lesson.

A teacher is murdered because he defended and taught about our fundamental right “freedom of speech”. And what is the media doing… they are talking about the king who goes on vacation.

I-do-not-get it. Do you?

De knuffelzonde / The hugging sin

(Scroll down for English translation)

Ze zat al veel te lang in quarantaine. Aanvankelijk waren de dagen geruisloos overgegaan in weken. Maar de zachte fluistering van het gehunker naar lijfelijk contact werd met de maanden een aanhoudend geschreeuw. Wist zij veel dat het gevolg van sociale onthouding ervoor zorgde dat je lichaam minder vasopressine aanmaakte. En dat dit hormoon ervoor zorgde dat je je gehecht voelde, je verbonden wist met … Ze had alleen gevoeld en ervaren dat het ontbreken van de geruststellende druk van iemands hand op haar schouder, een groetende kus of de warmte van een knuffel een diep gemis in haar had opgewekt. En met dat gemis kwam ook het gevoel van verwijdering; het idee er niet meer echt bij te horen.

Ze snapte wel waarom ze in afzondering moest. Haar ‘toestand’ vormde een potentieel gevaar voor anderen. De afzonderingsregel stond in de wet, was door ‘hogerhand’ ingesteld om de bevolking te beschermen. Als haar ziekte besmettelijk was dan …  Dus had ze – zoals het hoorde- afstand gehouden. Aanvankelijk waren haar vriendinnen haar nog wel komen opzoeken, vanop afstand uiteraard. En hoe lief ze ook waren, het was niet hetzelfde als anders geweest. En met de tijd was het gevoel van verwijdering er ook bij hen ingeslopen. Kleine ergernissen werden niet meer goed uitgepraat, frustratie en ook wel angst voerden steeds meer de boventoon.

Het middel werd nu erger dan de kwaal. Deze quarantaine werd onmogelijk. Het werd tijd om op te komen voor zichzelf. De letter van de quarantaine-wet werd onhoudbaar en taste de geest van diezelfde wet aan. Ze stond op, kleedde zich aan en stapte in het Licht.

“Ze had gehoord over Jezus en begaf zich tussen de menigte en raakte zijn bovenkleed van achteren aan, want ze dacht: Als ik alleen zijn kleren maar kan aanraken zal ik gered worden. En meteen hield het bloed op te vloeien en merkte ze aan haar lichaam dat ze van haar kwaal genezen was. Op hetzelfde ogenblik was Jezus zich ervan bewust dat er kracht uit Hem was weggestroomd. Middenin de menigte draaide Hij zich om en vroeg ‘Wie heeft mijn kleren aangeraakt?’”

(Marcus 5 – Lukas 8)

Jezus werd niet boos. Hij stuurde haar niet terug in afzondering. Hij zei haar niet dat de wet er niet voor niets was. Hij verweet haar geen seconde dat ze Hem onrein had gemaakt … dat ze Hem mogelijk had besmet met …  Nee, nog voor Hij haar verhaal had gehoord besefte Hij dat het niet zij was die Hem met haar ziekte had aangeraakt, maar dat het juist Zijn kracht was die naar haar was gegaan.  Het was niet de besmetting die zich verspreid had maar Zijn helende liefde.

Als dit verhaal me iets leert is dat quarantaine soms nodig is. Maar dat dit middel – op lange termijn – erger is dan de kwaal. Het leert ons leven naar de letter van de wet. Het creëert een over-focus op dat wat fout kan gaan, op de angst voor ziekte, lijden en sterven. En het doet ons vergeten op Wie we ons moeten richten, bij Wie we horen, Wie er voor ons strijdt. Want de geest van de wet is verbondenheid, eenheid en samenhorigheid.

(Disclaimer: Ik zeg met deze blog niet dat we de overheid moeten negeren of ongehoorzaam moeten zijn. Ik zeg echter wel dat we – meer dan dat- voor ogen mogen houden wat werkelijk van belang is. Want wat heb je aan een langere levensduur als frustratie, emotionele verwijdering en angst domineert? )

Volg me op instagram, facebook of youtube voor meer (geloofs)creativiteit. Ik waardeer een like en ‘volg’ – ik vind het ook prima wanneer een blog gedeeld wordt; wel altijd met link en de juiste credits.

She had been in quarantine for far too long. Initially, the days passed quietly into weeks. But the gentle whispering of the hunker to physical contact became a continuous scream over the months. Did she know that the result of social abstinence caused your body to produce less vasopressin? And that this hormone made you feel attached, connected to … She had only felt and experienced that the reassuring warmth of someone’s hand on her shoulder, a greeting kiss or the warmth of a hug had evoked a deep loss in her. And with that loss came the feeling of separation; the idea of not really belonging anymore.
She did understand why she had to go into seclusion. Her ‘condition’ was a potential danger to others. The rule of seclusion was laid down in the law, set up by ‘higher authority’ to protect the population. If her illness was contagious then … So she had – as it should have been – kept her distance. Initially her friends had come to see her, from a distance of course. And as sweet as they were, it had not been the same as it had been otherwise. And with time the feeling of separation had crept in with them as well. Small annoyances were no longer properly expressed, frustration and fear increasingly prevailed.
The remedy was now worse than the ailment. This quarantine became untenable. It was time to stand up for oneself. The letter of the quarantine law became untenable and tasted the spirit of the same law. She stood up, got dressed and stepped into the Light.
“She had heard about Jesus and went among the crowd and touched his outer garment from behind, because she thought: If I can only touch his clothes I will be saved. And immediately the blood stopped flowing and she noticed by her body that she had been healed from her ailment. At the same moment Jesus was aware that strength had flowed out of Him. In the middle of the crowd He turned around and asked ‘Who touched my clothes?
(Mark 5)
Jesus did not get angry. He did not send her back into seclusion. He didn’t tell her that the law was there for a reason. He didn’t blame her for a second that she had made Him unclean … that she might have infected Him with … No, even before He had heard her story He realized that it was not she who had touched Him with her illness, but that it was His power that had gone to her. It was not the infection that had spread but His healing love.

If this story teaches me anything, it is that quarantine is sometimes necessary. But that this remedy – in the long run – is worse than the disease. It teaches us to live according to the letter of the law. It creates an over focus on what can go wrong, on the fear of illness, suffering and dying. And it makes us forget who we should focus on, who we belong to, who is fighting for us. For the spirit of the law is connectedness, oneness and togetherness.

(Disclaimer: I am not saying with this blog that we should ignore the government or disobey it. However, I do say that we may – more than that – keep in mind what is really important. After all, what good is a longer life span if frustration, emotional distancing and fear dominate? )

Follow me on instagram, facebook or youtube for more (bible)art. I appreciate a like and a follow. Share my content when you want to but always give proper credits and add links.

(Translated with http://www.DeepL.com/Translator (free version))